Σχεδιασμός λογοτύπου
Αν κάτι μας θυμίζει πως ο χρόνος μπορεί να είναι φίλος κι όχι εχθρός, αυτό είναι ένα πέτρινο αρχοντικό που στέκεται αγέρωχο απέναντι στη θάλασσα από το 1780. Το Keresbino Hydra δεν χτίστηκε για να εντυπωσιάσει. Χτίστηκε για να ζει, να αντέχει, να φιλοξενεί. Και το λογότυπό του δεν λειτουργεί ως εμπορικό σήμα, αλλά ως λεπτή υπόμνηση ενός τρόπου ζωής που χάνεται με τον καιρό — και που εδώ, ξαναβρίσκεται.
Στο κέντρο της σύνθεσης, η γραμμική απεικόνιση του αρχοντικού: αυστηρή, συμμετρική, περήφανα απέριττη. Ένα κτίσμα που μιλά για την υδραίικη αρχιτεκτονική, για την ευφυή απλότητα των θαλάσσιων εμπόρων, για τη σχέση του ανθρώπου με το φως, τη γη και τη θέα.
Το όνομα “Keresbino”, προερχόμενο από τη λέξη “κέρας” ή “πέτρα” — το θεμέλιο υλικό της ύπαρξής του — στέκεται σε καλαίσθητη, παραδοσιακή γραμματοσειρά, με εκείνη την ήσυχη αυτοπεποίθηση που χαρακτηρίζει τα πράγματα που δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν τίποτα.
Ακριβώς από κάτω, σε χειρόγραφη, ανεπιτήδευτη καλλιγραφία, ξεδιπλώνεται η φράση:
“The art of living.”
Όχι “luxury living”, όχι “experience”, όχι “escape”.
Αλλά τέχνη. Τέχνη τού να ζεις με απλότητα, με διάρκεια, με ουσία.
Το χέρι που γράφει τη φράση αυτή, μοιάζει να έχει βγει από ημερολόγιο καπετάνιου ή γράμμα εραστή — μια ζωντανή ανάσα μέσα στο σχεδιαστικό πλαίσιο.
Η προσθήκη του έτους 1780, διακριτική αλλά καθοριστική, λειτουργεί ως χρονογράφημα: δεν μας λέει απλώς πότε χτίστηκε το σπίτι. Μας τοποθετεί μέσα στο ιστορικό συνεχές της Ύδρας — ενός νησιού που δεν κοιτάζει πίσω από νοσταλγία, αλλά από σεβασμό. Η ίδια η φόρμα του λογοτύπου, μέσα σε ένα διακριτικό ελλειπτικό πλαίσιο, θυμίζει παλιό σήμα εισιτηρίου ή σφραγίδα ευγενών επιστολών — σαν να έχει έρθει από μια άλλη εποχή, αλλά να χωράει απόλυτα στη σημερινή.
Η προσθήκη του έτους 1780, διακριτική αλλά καθοριστική, λειτουργεί ως χρονογράφημα: δεν μας λέει απλώς πότε χτίστηκε το σπίτι. Μας τοποθετεί μέσα στο ιστορικό συνεχές της Ύδρας — ενός νησιού που δεν κοιτάζει πίσω από νοσταλγία, αλλά από σεβασμό. Η ίδια η φόρμα του λογοτύπου, μέσα σε ένα διακριτικό ελλειπτικό πλαίσιο, θυμίζει παλιό σήμα εισιτηρίου ή σφραγίδα ευγενών επιστολών — σαν να έχει έρθει από μια άλλη εποχή, αλλά να χωράει απόλυτα στη σημερινή.
Κι αν το “art of living” μπορεί κάπου να αποκτήσει νόημα πέρα από τις λέξεις, τότε είναι εδώ — σε μια αυλή με γιασεμί, κάτω από κεραμίδια του 18ου αιώνα, πίσω από παράθυρα που κοιτάνε τη θάλασσα της Ύδρας και μας ψιθυρίζουν:
η ομορφιά είναι να ζεις καλά. Όχι πολύ. Όχι γρήγορα. Αλλά ουσιαστικά.
